.

De bergparkiet Polytelis anthopeplus (Lear 1831) werd voor het eerst in 1864 in Europa ingevoerd en gehuisvest in de dierentuin van Londen. De eerste broedresultaten met de bergparkiet werden behaald in 1880.

Ondersoort(en)

Bij de bergparkiet worden de volgende twee ondersoorten onderscheiden:

Polytelis a.anthopeplus - Bergparkiet (Lear, 1831) 

Polytelis a.westralis – Westelijke bergparkiet (Matthews 1915)                                                 

Uiterlijke kenmerken en geslachtsonderscheid

Bergparkiet – Polytelis a. anthopeplus Formaat: 40 cm.

Man: De mannelijke exemplaren zijn overwegend heldergeel van kleur. De rug is olijfgroen. Op de vleugels bevindt zich een rode band. De vleugelpennen zijn blauwzwart van kleur evenals de staart. De snavel is rood en de poten grijs. Pop: De pop is veel groener van kleur dan de man en daardoor ook goed te onderscheiden van de man. Het grootste verschil tussen man en pop is echter de kleur van de staart. Bij de man is de onderstaart volledig zwart terwijl de onderstaartdekveren van de pop roze omzoomd zijn. Ook is de bovenstaart bij de man meer blauwachtig terwijl deze bij de pop meer groenachtig van kleur is. Jongen: Jonge vogels lijken op de pop. Jonge mannen beginnen tussen de 12e en 18e  maand te verkleuren. Een geoefend oog zou bij een goede belichting aan de ‘gele kleur’ de mannen van de poppen kunnen onderscheiden.

Westelijke bergparkiet – Polytelis a.westralis. Formaat: 38 cm.

Uiterlijk lijkt de westelijke bergparkiet sterk op de ‘gewone’ bergparkiet alleen de kop en de borst zijn bij deze soort meer olijfgroen. Ook is de westelijke bergparkiet in zijn geheel iets kleiner dan de ‘gewone’ bergparkiet.

Verspreidingsgebied en leefgebied

De Bergparkiet had vroeger vermoedelijk een groter verspreidingsgebied, dat zich wellicht over geheel het zuidelijk deelvan Australie uitbreidde. Door de toenemende uitdroging ontstondin het middelste deel de Nullarbor-woestijn, die de Bergparkiet geen bestaansmogelijkheden meer bood en zijn verpreidingsgebied in twee delen heeft gesplitst
 

Bergparkiet– Polytelis a.anthopeplus    

De oostaustralische nominaatvorm komt voor in noordwest-Victoria en bewoont daar dichtbergroeide eucalyptussoorten "Mallee" en eveneens de oevers van de Murray River. Ze vermijden de nabijheid van de mens en is in het zuidoosten van AustraliŽ  door de toenemende ontginning in het begin van de jaren dertig bijna als uitgestorven beschouwd. Ze worden vaak waargenomen in paren en of kleine groepjes. Ze vertoeven graag in de toppen van hoge (eucalyptus)bomen. De voeding in het wild  bestaat vooral uit zaden van grassen en allerlei wilde planten, vruchten, bloesemnectar, bladknoppen en diverse soorten insecten en hun larven. Doordat steeds meer grond in hun leefgebied wordt gecultiveerd wordt hun leefgebied steeds kleiner. Het gevolg hiervan is weer dat de totale populatie bergparkieten terugloopt. Pas in de laatste jaren schijnt ook in de natuur de stand hier en daar verbeterd te zijn..

Westelijke bergparkiet – Polytelis a.westralis.

De westelijke bergparkiet, de naam zegt het al, komt voor in zuidwest-AustraliŽ, in de omgeving van Perth.
De westelijke bergparkiet is meer een cultuur vogel en houdt zich dan ook
hoofdzakelijk en bij voorkeur op in grote en uitgestrekte landbouwgebieden. Door een gebrek aan broedbomen loopt ook deze populatie in aantal terug.

Broedproces in het wild

Bergparkieten broeden meestal in de nabijheid van water. Hun voorkeur gaat uit naar hoog gelegen nestholten (10 – 15 meter) in eucalyptusbomen. Ze geven de voorkeur aan holten in de loodrechte hoofdstam van de boom.
Deze holten zijn vaak vrij diep, 3 tot 5 meter. Bij gelegenheid broedt de soort ook in loodrechte oeverbermen.
De broedtijd valt van augustus tot december.
De 4 tot 6 witte eieren worden om de dag gelegd en alleen door de pop bebroed. Tijdens het broeden wordt de pop meerdere malen per dag door de man gevoerd. Na ca. 21 dagen komen de eieren uit. De eerste dagen worden de jongen alleen door de pop gevoerd daarna helpt ook de man mee. Tussen de 5e en 6e week vliegen de jongen uit.
Ze worden daarna nog ongeveer 3 weken door de oudervogels gevoerd.

Gedrag en broedproces in de voliŤre

Over het algemeen zijn bergparkieten rustige verdraagzame vogels. Ze kunnen dan ook gemakkelijk samen gehouden worden met tropen. Hoewel ze niet echt vechtlustig zijn is het wel verstandig om ze in de kweekperiode per paar apart te houden. De Bergparkieten laten zich namelijk nog al gemakkelijk verontrusten en worden dus ook vlug gestoord door medebewoners.
Bergparkieten zijn ’s ochtends en ’s avonds het meest actief. Hij is verreweg de beste vlieger van alle Australische Parkieten en heeft daarom een grote voliere nopdig van minstens 6 tot 8 meter lang. In kleinere volieres worden de vogels neerslachtig en verliezen vlug hun weerstandsvermogen. Het voorkomt ook dat ze nog al snel te vet  worden en daardoor onbevruchte legsels produceren.
De ervaring is dat ze snel vertrouwd raken met hun verzorger en dat ze weinig luidruchtig zijn.
Bergparkieten zijn sterke vogels die ons klimaat goed kunnen verdragen.
Als nestgelegenheid kan een nestblok verstrekt worden met een afmeting van 80 cm hoog, een bodemoppervlak van 30 x 30 cm. en een invlieggat van ō 9 cm. Het is verstandig meerdere nestblokken te verstrekken zodat de vogels zelf hun keuze kunnen maken. Als nestmateriaal kan gebruik worden gemaakt van vermolmd hout, houtspaanders en of zaagsel welke vermengd wordt met potgrond of turf. Ook kan een stuk rottend hout gegeven worden dat dan door de pop zelf fijn geknaagd kan worden. De nestblokken kunnen begin maart in de voliŤre worden opgehangen.
De beste broedresultaten worden verkregen met broedstellen die 2 jaar of ouder zijn.

Tijdens de broedperiode is de man vaak wat drukker, onrustiger en agressiever dan gewoonlijk.
De pop legt 4 tot 6 eitjes. Ze bebroed de eieren alleen. Tijdens het broeden komt de man regelmatig in het broedblok om haar te voeden. Het eerste jong wordt na 20 – 21 dagen geboren. De eerste dagen worden de jongen alleen door de pop gevoerd, daarna helpt ook de man bij het voeren van de jongen. Na 7 dagen zijn de eerste veerstoppels bij de jongen zichtbaar. De jongen moeten op een leeftijd van ca. 8 dagen worden geringd met ringmaat 6 mm.
Na ca. 10 dagen zijn bij de jongen de staart- en vleugelpennen zichtbaar en na 15 dagen zijn deze ongeveer 1 cm. lang. Na 3 weken zitten ze voor ongeveer 75% in de veren en na 30 dagen volledig. Het duurt dan niet lang meer alvorens ze uitvliegen. Het eerste jong vliegt veelal na ongeveer 35 dagen uit. Drie weken nadat de jongen zijn uitgevlogen zijn ze zelfstandig en kunnen ze bij de ouders vandaan gehaald worden.

Voeding

Bergparkieten hebben, naast het gewone zaadmenu grote behoefte aan fruit en groenvoer.


Mutaties

Bij de bergparkiet kennen we de pastel mutatie die autosomaal recessief vererft.

Bronnen Dr Klaus Immelmann en A. van Kooten

 


E-mail: info@speciaalclub.nl

www.speciaalclub.nl

Koppel bergparkieten

Bergparkiet

Introductiepagina  | Roodrugparkiet | Veelkleurenparkiet | Paradijsparkiet | Goudschouderparkiet | Blue Bonnet Parkiet | Barnard Parkiet | De Port Lincoln | Barraband Parkiet | Bergparkiet | Princess of Walesparkiet

Speciaalclub Exoten en Parkieten